Şimdi bu şarkı 80lerdeki gençlere, hatta 90ların başındakilere bile aşk acısı olmuştur. Acı olmamışsa bile aşk olmuştur yani. Eğri oturup doğru konuşalım(bu da acayip laf he) ki şarkı cidden güzel. George Michael ağbiimiz de pek bir hissederek söylüyor. Ne bileyim saksafonun bu kadar üzülerek filan inlediği bir şarkı yoktur belki(yazar burada abartıyor, tabi ki vardır). Buraya kadar tamam, lakin bir sorun mevcut: Bu şarkı Türk filmlerince harcanmıştır.
Yaşar Alptekin ve türevleri olan Türk filmlerinin dörti densırları tarafından bu güzelim, duygusal şarkının imajı yerle yeksan edilmiştir. Kazaklarını, paçası kısa yüksek bel pantolonlarının içine koyan adamlar, orta yerinde sütunlar olan çirkin diskolarda, bu şarkıyla az kızı sarhoş edip götürmemişlerdir, yarı baygın kızları koyunlarından öpe öpe çirkin çirkin sevişmemişlerdir. Dolayısıyla da o dönem bu şarkı çalındı mı pis pis gülünür, gerzek espriler yapılırdı. Yani çok emin değilim ama bence yapılırdı yani. Yıllar sonra John Carpenter'ın The End'ini cidden müzik anlamında dinleyen kaç kişi var sorarım size. "Nuri Alço müzüüü huhahahah" diye esprilere maruz kalınmadığını söyleyebilen çıkarsa ben de o vakit Careless Whisper için de şarkının, zamanında bu tarz esprilere alet olmadığına inanırım.
neyse.. yakın zamana dönersek de Seether efendi de söylemiş, caağnım şarkıya bambaşkabir form kazandırmıştır. güzel olmuş mudur? evet, olmuştur tabi ki. Ama ne olursa olsun corçcuğumun yorumunu değişmem hiçbir covera.
