ufak rol sahipleri

bu inişler çıkışlar bitmek bilmedi hiç. belki durulur diye dayandığım medet umduğum şeyler de pek fayda etmedi. çaresizlikte insan her şeyi yapabiliyor. ben biraz güçlüyüm sanırım. hep savaş hallindeyim. kendimi bırakmanın kıyılarına gelmiş olsam da buna karşı koyabilecek bir ses hep çıktı içimden. şubatın başından beri baya bir değişiklik baya bir hareketlenme oldu hayatımda. dönem dönem böyle olması da oyalıyor beni. iyi kötü bir hareket...

bazı şeylerin farkına varışlarım da acı oluyor üzülüyorum işte.

iyiyim diye rol yapabiliyorum, bu güzel. ama değilim, bu kötü.

arkadaş falan diye bir şey de yok artık, onu biliyorum artık. kimseyle görüşmeme kararı aldım. zaten benimleymiş gibi yaptıkları rol de canımı sıkıyor.

zaten gerçek dostum sadece 1 taneymiş, onu da anladım. ona da artık dostluk değil kardeşlik deniyor sanırım.

içsel şeyleri birileriyle paylaşmanın anlamsızlığını keskin bir şekilde kavradım. biliyordum aslında, zaten blog açmamın asıl amacı da buydu, kendimle konuşur gibi... şimdi tam oldum.

olaylar falan... şimdi gerek yok, anlatasım da yok.