oda

oda,, her gün dönüp kendimi kapattığım yer..

kafatasımın tepesi açık,

elimi uzatıp tek tek söküyorum karıncalanma yapanları,

bazı cızırtılar var ki parmaklarımın arasından kolayca sıvışıyorlar.

neyse, çıkardıklarımı fırlatıyorum bakmaktan korktuğum tarafa.

sır kaplı o 1 no.lu sütun.

savurduğum geri dönüveriyor anında o yönden.

belki de hışımdır kaplayan orayı,

pek kızgın halde geliyor çünkü dönen.

vazgeçtim,

koydum kafamı iki elimin üzerine,

şimdi tavana paralelim.

gözlerim geziniyor, müthiş tezatlığında odamın.

rengarenk mobilyalar,

renkli duvarlar.

üzeri siyah beyaz posterlerle kaplı bir kısım.

bir tarafta ardı boş bir maske asılı.

diğer yönde bana bakan yüz var defalarca,

fakat farklı ifadelerle.

sanki cıvıl cıvıl ruhumun ölümüne giden yol,

işte şurdaki.

en üstteki ağaçlı yol posteri.

uykuya dalmak gerek,

fazla düşününce iç içe geçiyorlar.

tam da şu tozlu istasyon garı fotoğrafındaki

herbiri farklı yönde duran kafalara sahip insanlar gibi.

düşüncelerimi uyuşturdum 2 draje ile

şimdi uyku vakti

ding dang don!

21/04/2010 23,01