Aslında tatil olan bugünün sabahında sıcacık yatağımda tembellik yapıyor olmam gerekirken, üzerinde çalıştığımız bir ürünün çalışmaları için atölyeye gittim. 45 dakika çalışıp elimizde hiçbir şeyle ordan çıkmak uyuz ediyor adamı. Ya patroncum şu hesaplamaları iyi yap, her gittiğimizde bi bok çıkarma ya. İşe girdiğimden beri mütemadiyen o depoya gidilir, o sistem bir çalıştırılıp hımm mmm fln yapılır, her aşamada bir şey değiştirilir ama sonuç pek değişmez. Neyse işin mekanik kısmı beni ilgilendirmediği için rahatım valla, yalnız işleyişi değiştirelim derse o zaman rahatımın içine eder tabi, işin yoksa tekrar programa kafa yor, hiç uğraşasım yok. Sonuç olarak bugünkü başarısız denememizden sonra o program değişcek gibi duruyor.
Neyse çıktım atölyeden, şef sağolsun beni istediğim yere bıraktı. Hava buz ama yürümek istedim, ara sokaklarda dolandım öyle. Ne güzel evler varmış yahu! Pff sonra ne yapacağıma karar veremedim. Canım bir şey yapmak , gezmek tozmak istemiyor, eğlenecek geyik yapcak havam da yok, yorgunum ama eve gidesim hiç yok. Zaten bugünkü o halimle insan içine çıkmam suç sayılabilirken sokaklarda dolaşamazdım öyle. O esnada arkadaş aradı çağırdı oraya gittim, tembellik yaptık sonra attık sokağa kendimizi. Konuşa konuşa 1,5 saat yürümüşüz. Islandık da azcık. Ordan ayrıldım eve gelme niyetiyle, bir yere sığamıyorum ya, başka bir arkadaşa uğradım , azcık da orda vakit geçirip nihayet eve geldim. Bu saat oldu kayda değer yaptığım bir şey yok. Bomboş bir gündü. Akşam azcık proje üstünde çalışmam gerekiyordu ama "üşen, ertele, vazgeç" ilkemden şaşmadım yine. Ulan nolcak benim bu tembelliğim, anca içime dert olur he! Bak kızdım şimdi yine kendime. Yok gideyim de sinirden titreyeyim. Ya da müzik dinleyeyim be.
o vakit benden sizlere gelsin,, click!
