batmak..

Tıkandım..Evet kelime bu, tıkandım kaldım. Beynim işe yarar bir şeyler üretmeyi bıraktı. Yapmak istediğim, hatta başlamak için heveslenmeye yetecek kadar fikir biriktirdiğim işlerim var. Ama tıkandım işte. Elimde küçük "düşünce defteri"mle kaldım öyle. Hergün notlar alıyordum ani 'çakma'larımı. Pff şimdilik bir şeyler düşünmüyorum işte. Ayrıca çalışmam ve öğrenmem gerekenler de var. Çoğuna hevesim yok kabul, zaten onları yapmadığım için çok da üzüldüğüm söylenemez ama baya bir hevesli olduğum o konuda neden bir şey yapmıyorum? Tembellik sardı. Çok fena. Geliştirmek lazım o mevzuyu, çalışmak lazım.

Tıkandım.. Sadece somut planlarım için değil. Yazı, müzik, sinema ve çizim için değil. Hayatımda da kaldım öyle olduğum yerde. Duygularımda da... Vermem gereken kararlar, izlemem gereken bir yol ve göze almam gereken zorluklar var.Ama 'gereken'lerden nefret ettim her zaman. 'Kabullenme' gibi kavramlar uzak bana.

Ah insanlar! Hepsi onların yüzünden. Bencilim diye geçiniyorum hatta böyle bir etiketim bile var alnımda ama çelişiyorum yine her zaman olduğu gibi kendimle. Neden içimden geldiği gibi anlık yaşayamıyorum. Aslında bu başka bir şey. Açık olmak istiyorum. "Ben bunu bunu yapıyorum, nedenim de bu!" diyebilmek istiyorum,, açıkça. Bunların birilerini üzeceği düşüncesiyle öylece kalıyorum.

Gitmek istediğim bir yol var. Ama kalmamı isteyen (bana söylemese de gitmemi istemeyen) birisi var. Çok sevdiğim biri. Gideceğimi ve nedenimi açıklayamayacağım, çünkü benim gibi hissedemeyeceğini bildiğim biri. Hayatta üzmekten en korktuğum kişi. Herkes mutlaka herkes, hayatta bir parça da olsa en az bir kere umrumda olmadı, ne hissedeceğini düşünmedim. İlk kez her anımda ne hissedeceğini umursadığım biri bu. Bana karşılıksız her şeyini vermeye hazır biri. 'Ama' sı var işte. Onu üzmemek için kalırsam ben üzülücem, içimde kalcak bir şeyler biliyorum Çünkü kabullenemiyorum ya hiç, hadi bu geldi önüme bunu yaşayayım diyemiyorum ya! Gitmek bir risk, belki o zaman da üzülücem ama içimde kalmamış olacak, merakım dinmiş olcak. yapsam neler olurdu demicem. Ve en basit haliyle anlatımı bile buyken işin içinde bir sürü başka şey daha var. Çaresizim resmen. Herkesin en az üzüleceği başka seçenekler bulmaya çalışıyorum, bulamıyorum. Tıkandım.. Belirsizim.. Kararsızım.. Şartlar sadece bana bağlı değil. Çaresizim sadece.. İşte bu yüzden iyi değilim.. içimde bir şeyler sönüyor..