bitkin_

hastanelerden ilaçlardan nefret ediyorum. ayrıca doktor fobim var benim. gitmem gerektiği her zaman erteleyip rahatsızlıklarımın geçmesini bekledim, sonra da yırttım bir şekilde..

zamanında iğneden de inanılmaz tırsardım ama migrenim sayesinde, boku yediğim anlarda yani, tıpış tıpış kendim gidiyorum 24 saat açık polikliniklere.

böyle çok zorunda kalmadıkça ilaç almam, genelde de ataklarım dışında da kullanmamaya özen gösteriyorum. nazlı mazlı biri de değilim zaten , çekerim ağrımı sızımı. ama son zamanlarda vücuduma isteğim dışında enjekte edilen ilaçların, bilinçli ilk soluğumu hastanelerde almamın ardı arkası kesilecek gibi durmuyor.

çocukluğumdan beri yaşadığım ani çarpıntı sorunum(heyecan, sinir, stres yokken bile) son zamanlarda iyice azmış bulunmakta. 3 gündür kalbim yerinden fırlayacak gibi ve hiç yavaşladığı an olmuyor. o kadar yorgunum ki cidden ayakta durmakta güçlük çekiyorum. sabah apartmanın kapısından çıkıp minibüse varana kadar ( ki bu mesafe 30 mt falandır en fazla) yaşlı teyzeler gibi nefes nefese kaldım. aynı şey işte ve eve dönüşte de aynen devam etti. bi eli kalbinde bi yandan da nefes almaya çalışan, düşmemeye çalışan ben. ulan gülüyorum halime harbiden düşününce çok komik geliyo. akşam da evde, artık bi zahmet yarın teklifini hazırlayacağımız projenin çalışmalarına devam ettim ama bi yandan da fenalık geçiriyorum resmen. nefes alamıyorum kalbim fırlayacak gibi falan. zaten bu salağın pırpırlığı yüzünden göğsüm ve sırtım da ağrıyor artık. 2 gündür belli aralıklarla ölçüyorum, şuana kadar 110 un altına düşmedi. annem çok kaygılanıyor, bişey yoktur diyorum ama en son resti çekti:" yarın doktordan randevu almazsan.." annemin üç noktası çok pistir, harbi tırstım. "peki anne alıcam söz" dedim artık. bu sırada babam da -saolsun çok ilgili ve duyarlıdır- "110 normal yaaağğww" dedi. bu arada babamın kalp ve damar hastalıkları profesörü(!) olduğunu söylemiş miydim? yan dalını da beyin cerrahisinde yapmış, canım benim bilmediği yoktur:) herif öyle bir adam ki madde kullandığımdan şüpheleniyor ya. bilmiyorum, bir ebeveynin aklına gelen ilk şey bu olmamalı gibi.. annem endişelenmesin diye ben " ya bu kullandığım ilacın yan etkisidir, bir süre sonra bünyem alışır" diyorum, babam " ne ilacı kullanıyorsun sen ya?" diyor. ya höst be adam artık ne diyeyim sana, 2 haftadır bilmiyorsun sanki! ne dicem işte söledim, sanki bilmiyormuş gibi! "ya sen niye kullaniosun ki öle ilaç falan, neyin var ki, sen kendi kendini iyi edersin " bilmemne tarzı saçma salak şeyler. Gayet sakin bir tonla "Baba, sen psikoloji diye bir bilime inanmadığın için, dahası anlamadığın için, sana bunu anlatmaya uğraşmayacağım" dedim. Bıkkınım adam, yorma beni! Daralıyorum!

Zaten iyi değilim, zaten eksiğim,.. ve uykusuzum ve yatmalıyım...