nane güzeldir:)

aklıma geldi, aslında blogu açarken çevremde kimseye anlatamadıklarımı üzerimden atacak bir yol buldum diyordum. gel gör ki zaman geçti gitti, yazdıklarıma bakıyorum ama bi bok yok yani, insanlardan sakladıklarımı falan anlatmamışım. tabi bir kısım şeyler var ama onlar da hep üstü örtülü. bak marlacım olmaz böyle, at kurtul işte!

mesela, bugün artık yazayım birşeyler dedim, ama yok ya olmuyor, beceremiciiim sanırım..

bok! anca bunal, onu yaz, milleti de bunalt! kızdım bak şimdi, neyse,,

'en' özel ve karmançorman hayatıma girmeden anlatabilirim birşeyler tabi..

dün inanılmaz gerildim iş yerinde, çok kızdım patroncuğuma. niye?

geçen hafta perşembe yanına çağırdı beni, mail gelmiş ABİGEM (Avrupa Birliği İş Geliştirme Merkezi)'den, Dış Ticaret Uzmanlığı eğitimi var, gitmek ister misin, dedi. Önce düşündüm, işletme temelim olmadığı için çok zorlanacağımdan bir isteksizlik kapladı beni. Tamam, üniversitede 1 dönem İktisat, başka bir dönem de Yönetim ve Organizasyon dersleri aldığım doğru ama naısl geçtim bir de bana sorun. İktisat'tan hoca 10 soru verdi 5'i çıktı, arz talepten başka bir şey öğrenmedim. Yönetim ve Organizasyon'da ise her derste o haftaya ait 7-8 sayfalık notlar dağıtıyordu hoca, sınava çalışırken yarım saatte 1 sayfayı anca çalışıyordum, yemin ederim son yılki sınavlarda üzerinde en fazla vakit harcadığım ders o oldu ya. İşte tüm bunları düşündüm ve korktum o eğitimden. Ama sonra hain aklım devreye girdi ve, ulan iş başvurularında etkisi olur bee, dedi bana. Hemencecik "tamam" dedim patrona ve derhal ön kaydımı yaptırdım. patron parasını yatırcak ki kesin kaydolayım. Eğitim pazartesi öğleden sonra başlicak, cuma oldu para yatmadı. cuma akşam oldu yok. "hüeeeyy, noliiii?" dedim, pzartesi öğlene kadar yatırcağımızı bildirmemi istedi ABİGEM'e, "eyhh pekala" dedim. Dün sabah gittim patrona, sordum hani dekont? Kartla ödicez, demez mi! Off, aradım sordum kartla da ödenmiyormuş:( Patron da gözlerde hüzünle, "bunların başka eğitimleri oluyor, onlara katılırız" dedi. Ya çok sinirlendim yine bir isteğim elimde patladı diye, çünkü her ne kadar orda şirketlerden takımlı makımlı amcalar, ot mot tipler ve sıkıcı mevzular eşliğinde 2 haftayı zorla bitirecek olsam da heveslenmiştim, yararı olcaktı yani. Ama kızgınlığım geçince patroncuğuma üzüldüm çok. Adam oncacık parayı bulamadı ya. Bu ay maaşıma zam falan da olmadı diye kızamadım zaten. Maalesef her hafta ödeme zamanlarında alacaklarımızı arayamadığını, hatrının geçtiğini de utana sıkıla aradığını, tüm bunlardan sonuç alamayıp kimi ödemelerimizi yapamadığı, ay başında maaşlara yakın vakitte yine ordan oraya koşturup alacaklarımızı temin etmeye çalıştığına falan ben şahit oluyorum. Üzülüyorum ya! Ama çok iyi adam aslında, kriz döneminde 1 kişiyi bile işten çıkarmadı. Hatta işçiler atölyede boş boş oturuyorlar diye, (bir dönem hiç iş yoktu) patrona "isterseniz 15 er gün çalışalım yarı maaş verin" diye kendileri öneri sunmuş, o kadar ki seviliyor da yani. Ama yapmamış, herkesin maaşını da tam vermiş. Öyle işte.. Neticede aldığım para yetmiyor, yaşadığım şehir de dar. Kriz bitse de gitsek:)