cidden artık öyle bıktım öyle bıktım ki herşeyden, yani sinirimi, üzüntümü ifade edecek bile halim yok, ondan bile bıktım.
artık tak dediği noktayı geçtik bizimkilerle, hem de geçeli baya yıllar oldu aslında ama ben azcık vicdanlı olduğum için geri sarıyorum çoğu zaman. bilmiyorum o vicdanı, insanlığı kimden aldım. belki biraz annemdendir..
zaten daha önce uzun zamandır evde durumların nahoş olduğundan bahsetmiştim, 3 gün önce de cidden taştım artık. ayrılmam gerekiyor burdan, akıl sağlığım için en azından. o kadar sinirliyim o kadar üzgünüm ki 3 gündür, ne yapcağımı şaşırmış durumdayım. hoş, başta da dediğim gibi birşey yapasım gelmiyor. zaten yaşadığım şeyi de kimseye anlatmadım. artık içimi sömürdüler, resmen tükettiler beni. yorgunluğum da kat kat artıyor sanki, ben yürürken yeterince zorlandıkça sırtıma yenilerini yükleyip sanırım beni devirmeye çalışıyorlar.
direk ilişkimi kestim evdekilerle, odam dışına çıktığım vakit mp3 çalarım kulağımda. gerizekalılar, bunu daha önce 1,5 yıl boyunca yaşamıştık halbuki. iletişimi minimuma indirgemiştik. al işte mutlu olsunlar böyle!
uyuz oldum!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder