hep aynı şeyi bulduklarım_3

CANIM SIKINTI SINIRI

Aydınlıkta köhneliği belirginleşen 

ve kentte ve konutta hiçbir şey neyse ben oyum. 

Öylesine  bağsız ve yeğniyim ki 

bu hafifliğin şiddetinin bedelini bir gün öderim diye düşünüyorum.

Sanki varoluş beni cezalandırmak ister gibi; 

yoğunluğundan bana düşen payını benden geri  alarak bu yoğunluğa, 

olur olmadık herkese ve her şeye fazlasıyla katlayarak sunuyor. 

Ülkem yok, cinsim yok, soyum yok, ırkım yok; 

ve bunlara mal ettirici biricik güç, inancım yok. 

Hiçlik tanrısının kayrasıyla kutsanmış ben yalnızca buna inanabilirim, ben. 

Yere, göğe, zamana, denize, kayalara 

ve kuşlara da dokunan aynı tanrı değil mi? 

Bu kutla tanrının yönetkenliğinde, 

olmayan ellerimle bir yok-tanrı'yı tutuyor 

ve ölçüyorum yokluğun ağırlığını. 

Kefe'lerinden birine onun oylumu pekâlâ sığıyor, 

diğerine duygular, duyumlar ve düşünceler yığılıyor, 

işte yetkin eşitlik...

her gün her gece bu eşitliğin bilgisiyle geçiyor. 

Bir eskiciden satın alınmış bu teraziyi 

birgün başka bir eskiciye vereceğim, 

o gün, tozanlarım her bir yana dağılıp 

toprağın suyun ölümsüzlüğüne eklemlenecekler 

ve ben özgürleşeceğim.

--Nilgün Marmara--