o arsız bir sürgün__

bacaklarına, kollarına ve vücudunun 3 farklı bölgesine

daha bağladığım çiğ ve kanlı etlerle, nehrin bataklığa

dönüşmüş en köhne bölgesinde, timsahların tek bir

zerresini dahi bırakmaması için terketmiştim

o cesedi,,

acımasızca katledilen bedenin, bendim faili!

sürekli "bir çocuğun saf kırılganlığıyla"diye başlayan

cümle yoğunluğu fazla öyküler yazardı. ayrıca "adeta"

kelimesini gerekli gereksiz kullanır, en az o bir kaç

-şimdi ismini vermek istemeyeceğim-

şair/yazar kadar sinirimi hoplatırdı.

bu yüzden mi öldürdün demeyin, evet buydu nedeni.

aslında onun için hiçbir şeyin hiçbir anlamı yokken,

herşeyin mutlak bir anlamı varmışcasına davranıp

her boka gözyaşı döken duygusal insan ayaklarıyla,

sadece kendi zevklerine itaat etmeleri için herkesi

kendilerini özel hissetmelerini sağlayarak kandırıyor,

büyülüyordu. o kadar süslü kelimeyi nereden bulduğunu

düşünmek istemedim, çünkü o zaman

gerçekten duygusal olduğu ihtimaline inanabilir

onu öldürmenin verdiği acının

kat kat fazlasını yaşayabilirdim, o yüzden düşünmedim.

müthiş bir cinayet planı olduğunu söylemeyeceğim,

herhalde bir insanı mezarlıkta öldürmek kadar

aptalca bir davranış olamaz. ucuz polisiye filmlerden

çalıntı bir senaryo, titrek eller ve sürekli "ya gözlerime

bakarsa" korkusuyla nükseden panik.. nitekim alçakça

bir hareketle arkadan saplamanın en kolayı olacağı

sonucuna vardım o bıçağı, o da öyle yapmıştı nasılsa.

... . ... .o anın nasıl gerçekleştiğini hatırlayamıyorum

ama aldığı darbeden sonra geriye doğru dönüşü

-ki kim olduğumu görmek istediğini düşünüyorum-

ve ardından yere düşüşüyle dikkatimi çeken ilk şey

yüzündeki ıslaklıktı. kirpikleri sırılsıklam,

gözleri kıpkırmızı..

mezar taşındaki isme baktım, soyadı tutuyordu.

sanırım babasıydı. hemen aklımda hızla koşuşturmaya

başlayan insani duyguları

ve psikolojik anlamlandırmaları

terkedip yerde yatan ve henüz kalbi atan adamla olan

işimi bitirmek için gerekli gücü topladım.

izlediğim dizilerde böyle olmuyordu hiç,, bulantı,

baş dönmeleri ve zaman zaman nefes alamama gibi

sıkıntılarla birlikte hırsımı alabilmem

tam 2 saat 47 dakika sürmüştü. inanamıyorum,

artık o değildi karşımdaki. hiç olmamış gibi davranmam

için de benim harcayacağım hiçbir çaba yeterli

gelmeyecekti. planımın ilk aşamasında sadece kalbinin

durmasını sağlamak vardı

ama ben anlamsızca canlılığını yitirmiş bir bedende

sanatsal denemeler yaptım. ağırlıkla

kırmızı tonlarını kullanarak.. gecikmeli de olsa

2. aşamaya geçme zamanı gelmişti sanırım,

işte o zaman

hikayemin başında bahsettiğimi gerçekleştirdim,

öncelikle cesedi sarıp bagaja kaldırmak için

deli gibi güç harcayarak.

oldu ve bitti.

bitti.

hala zihnimde kurulmasına engel olamadığım

soru cümleleri dolaşıyor, bense

gerçek cevapların benim yaptığımı haksız

çıkarmasından korkarak kaçıyordum durmadan.

işte o zaman kendimi ilaçlara verdim.

yarımken bire çıktım,

sonra onun da iki katı.

alkolle avunduğumdan bahsettim mi peki?

o da ilaçtan önceydi.

işe yaramayınca ilaca geçtim, ilaç da işe yaramayınca

ikisini beraber denedim, deniyorum.

belki ikisi bir aradayken dozajı daha farklı bir şekilde

ayarlamak gerekiyordur diye de bir kaç gün daha

birkaç farklı şekilde denerim.

değişmeyecek sonuçları, değişen durumların değişik

şekillerde yaşanılmasının ardından elde eden bir insan

tüm yolların sonuna geldiğinde

ne denemesi gerekirse değil

neyi bulursa onu dener. işte o yolun sonunda elimde

ne kalmış olursa sadece onunla uzaklaşacağım.

gidecek yol kalmadığında

fazlaca düşünmeyi de bırakacağım.

o zaman boşalmış zihnimle yeteri kadar

hafifleyememişsem eğer,

tüm ağırlıklarımdan kurtulacağım.

artık sevgi yok; onu seninleyken bırakmıştım ardımda.

aşk yok; onu mezar başında yok etmiştim zaten.

vicdanımı da, bardağın dibinden

yüzeye çıkan baloncukların hipnozunda yitirdim.

zihnimi yolun sonunda olduğumu düşünmemek için

yolda azar azar boşalttım.

uçmak için geriye kalan tek ağırlık bedenimse eğer..

ve yüzüne damlayanın

bulutların gözyaşı olduğunu düşünme her zaman,

ayaklarım yerden kesilmeden hemen önce

kestiğim bileklerimden fışkıran yoğun akışkan da

yer çekiminin etkisinde çünkü.

damarlarımdaki boşaldıkça hafiflediğimin keşfi

damağımda ıspanak tadı bırakıyor sanki..

bedenim yükseğe çıktıkça

başta avuçlarımda hissettiğim serinliği

şimdi daha net bir şekilde yüzümde hissediyorum.

sanki ben de çıktım içimden

'ben'den/'sen'den daha hızlı bir şekilde yükselerek.

baktım onun da ardından.

duyumsamam zayıfladı, uçuştu,

o akşam bizi donduran buz gibi bir rüzgar eşliğinde.

duyduğum sadece teninin saf kokusuydu..

asılı kaldım bir süre.

...

sadece rüyamda uçardım bazen ben.

..

bu sefer uyanmadım.